Voortgang gemeenteberaad medio augustus 2011

Na ons Gemeenteberaad van vlak voor de zomervakantie (16 juni) is (het grootste deel) van de kerkenraad op vrijdagavond 1 juli nog een keer bijeen geweest. ‘Het grootste deel van de kerkenraad’, immers een aantal leden gaf ook aan; ‘het is genoeg geweest voor mij zo voor de zomer’. Kerkenwerk is mooi werk, zeker, maar het kost naast alle gewone dingen soms wel te veel energie.

Desalniettemin: het was een heel goede bijeenkomst die vrijdagavond. Ter tafel lag een stuk van het Moderamen ‘Wissels om’, geschreven op basis van het verslag van het Gemeenteberaad. Een citaat: ‘Uit het tweede gemeente beraad komt geen overduidelijke lijn naar voren. Wel lijkt er ons inziens een algemeen gevoelen dat er nu ‘moet worden doorgepakt’.

Als een proces te stroperig wordt dan vallen mensen af. Er ontstaan dan telkens nieuwe vragen en niemand weet meer waar het over gaat.

1. we moeten drastisch bezuinigen, willen we na 2017 nog verder kunnen.
2. van groot belang is dat alle gemeenteleden substantieel gaan bijdragen
3. vrijwillige inzet moet worden verbreed (m.n. kosterstaken)
4. de getalsmatige groei van de gemeente is van vitaal belang

Langdurig wordt eerst stilgestaan bij het wel of niet kunnen doorgaan als wijk-gemeente. Als kerk in déze wijk. In het denken over kerk-zijn wordt steeds meer gewezen op het belang van het profiel van een gemeente en steeds minder op de plek waar een kerkgebouw staat. Bij voorbeeld in het boekje ‘kerk als klooster’ van ds. Jeroense wordt deze gedachte uiteengezet. Aan de andere kant hechten wij waarde aan een wijk-kerk als de onze die een grote veelkleurigheid kent en zo de maatschappij in zijn hele breedte laat zien. Natuurlijk, dit is geen nieuw punt van gesprek maar je merkt hoezeer hierover de gedachten moeten rijpen.

Ook ligt daarbij de vraag naar het beleid van de Protestantse Gemeente Amersfoort: wil zij een kerkgebouw en gemeente behouden in het Soesterkwartier en welke inzet wil de PGA daarvoor blijven tonen?

Doordenkend op ons ‘profiel’ werd er gekeken naar het verslag van de werkgroep die zich hierover heeft gebogen. Er komen diverse reacties. Een aspect van het geloof, namelijk ontvankelijkheid en overgave, zou nadrukkelijker benoemd kunnen worden. Een ander vindt de wijze van verwoorden te weinig uitnodigend. Kortom, hier valt ook nog enig huiswerk te verrichten.

Dan kijken we naar de middelen die we in handen hebben: de mensen en het geld. De menskracht is te gering voor de veelvoud aan taken binnen onze gemeente, de geldmiddelen moeten worden verruimd, de uitgaven moeten omlaag. Ons gesprek daarover laat over het algemeen zien dat de kansen die er zeker zijn, tamelijk klein zijn. De uitdagingen zijn groot en de problemen dienen zich met hardnekkigheid aan. Het zou nu te ver voeren dat allemaal precies te omschrijven en veel zaken zijn ook nog niet geheel helder. Maar gaandeweg komt toch het punt op: moeten wij nu ook niet de mogelijkheid onder ogen zien dat we moeten stoppen? Dat je moet zeggen we hebben het goed met elkaar, we beleven vreugde aan deze gemeente maar naar de toekomst toe is dit samenzijn niet te bestendigen! Neen, dit is geen eindpunt van ons gesprek geweest, maar als kerkenraad moeten we gezien alles wat er op tafel komt deze weg ook als mogelijkheid zien en doordenken.

Overigens – zo wordt opgemerkt – ook in andere sociale organisaties is het verschrikkelijk moeilijk mensen te vinden om getrouw de kar te trekken. En in een kerkgemeente heb je trouwe inzet nodig. Zonder dat gaat het niet. Wel zien we ook dat er onder mensen een kantelpunt lijkt te zijn: men ziet het belang van sociale organisatie weer meer in. Maar of dat ook onze kerkelijke gemeente zal betreffen?

Tot slot wordt gesproken over het gebruik van het gebouw in de toekomst. De werkgroep Delen en Bouwen is voornemens een Plan van Aanpak te schrijven waarmee eventuele partners in het gebruik van het gebouw kunnen worden benaderd. Besloten wordt dat we dit Plan van Aanpak zo spoedig mogelijk in een extra vergadering (op 24 augustus) zullen doornemen zodat we daarmee ook anderen kunnen betrekken bij een belangrijk deel van onze vragen: hoe kunnen we het gebouw in de toekomst rendabel gaan gebruiken?

Gezien de veelheid van punten en de ingewikkeldheid van vragen mag niet onvermeld blijven dat we een gesprek in zeer goede sfeer hadden. Het is moeilijk allemaal maar we komen er samen uit! Het slotlied was toepasselijk: ‘Zomaar een dak boven wat hoofden, .. Muren van huid, speurend naar hoop en dageraad.’